Doubts on Religious Adherence........

It was litter over than late evening but couple of days ago I was travelling out of my city in our family car. I don’t know about others but when you live in a metro city these days you adopt couple of things. You start noticing things and store them in the closest cabinet of your brain, so when the time is right you could take them out and utilize them most conveniently. One of the lessons is about traffic.  When you travel around your city, you start noticing the traffic at different timings. Traffic in early morning or traffic in noon or more repeatedly in my case traffic in mid night ;-).

When we left to go off town in the late evening couple of days ago as mentioned above I took the traffic knowledge stored in my brain about the area we were going to get through to get ourselves out of the city. I was one of those preconceived notions regarding the traffic on that day. To my surprise traffic was as accurate I had hope for, but when god wants you to get late there is no power in the world that could stop it from happening.

We had almost left the city when we were stopped by this heavy one sided traffic. It was not difficult to figure what was happening on the blocked side of the road. It was Ganesh visarjan (immersion) carnival. The carnival was huge, I guess the whole suburb was there to make their presence. There are various methods of Ganesh visarjan carnivals in Pune. There is one method where they will use all the traditional Dhol and Taasha to make it look culture and there is another where they will recklessly play anything and mix with beats to please the crowds. I maybe saint in my behavior and in my imagination        ;-) but I have no issues what method is being used.

There is this new way these so called Djs or I should call them more appropriately knucklehead entertain the crowd. They use these four square speakers attached together in a box with loudest volume there possible is and they play these hit songs from the Hindi or Marathi movies. That night they not only delay the traffic but they had the courage to play all the latest garbage song at their loudest volume and I am not kidding about it but the volume was so loud that window of our car was shaking continuously. Had it been little louder than that then we would have travelled without the front or other windows for sure. My father expected had some rough comments about the crowd’s behavior and that got me thinking.

Ganpati festival is being celebrated in Maharashtra more than a century. I am sure when Lokamnya Tilak decided to make this annual festival that was limited to public event to bridge the gap between societies; the old people of that time had some reservations about the idea. I am sure fifty years ago some college going boy or a girl had this idea of using a lighting around the Ganpati Idol like we do in weddings, I am pretty sure even then old people of that society would have had hours of argument about this idea but society eventually adopted this change and move on.

I remember Ganpati festival in my childhood days. I spent my childhood in different cities and none of the time we had the privileged to use movie songs around Ganpati idol. We used to see big celebration on television in Mumbai city but even then they had these traditional instruments being used for the visarjan carnival.
When I see today’s kids dancing on movie songs around Ganpati I get worried. I feel worried that the purity of the Ganesh puja is getting neglected. I am worried that they will eventually start ignoring the tradition piece by piece, but there is another way of looking at it too.

Yes kids today are using instruments no one ever heard of. Yes their methods are worthy of argument. I am sure my grandkids or their kids will use some new gadget to make the whole scenario in the Mandap look hip, trendy and cool. Nevertheless even they do everything that we may or may not agree what different situation would they be than us? One of these days the people who started this festival hundred years ago are probably looking down from heaven and will have stronger reaction than what we will have hundred years from now

The crux of the story is this that we just need to let it go. We will have let them use all the new hip gadgets in the world. We will have let them dance on the vulgar numbers from the Hindi and Marathi movies but after the whole chaos at least for 10 minutes in both morning and evening kids and youngsters will stop their unforgiving acts. They will fold their hand, they will light up the diya and they will sing the traditional Aartis with their parents just like we did in our childhood or our parents did in theirs. They will sing the same aarti that our ancestor sung hundred years ago with the same dialect and same pronunciation. After all it is the thoughts that counts and not the action. God wins the day despite some of us disagreements. That’s what makes him Divine!

Memories

We all have memories in our lives, ever since we enter this world we start learning things around us. We understand who our parents are. We understand who our relatives are. We understand who our friends are.

When we meet our best friend or a relative we all have stories for everything we did together, how did we meet? If the person is our best friends from school or college then we will definitely have stories of the mischievous incidents that happen during the respective learning institutions. Those stories may not have happen in recent years but they have their own importance and existence through us.

I have my own memories of my life. I remember doing murga with my best pal for straight two Marathi lectures just because we whispering in English on a national Hindi day in School. I have a memory of playing cricket on the playground behind our school where our school has built a nursery school now. I remember watching creepiest movie in the theater with my best friend on an early Friday morning show just because they used to cost us 30 rupees flat. I remember going to my IELTS exam on heavy rain in Mumbai for the first time on my own. I have a memory of walking on my ¾ for 3 miles from my home to Tesco store in the midnight in London with 3 inch snow on the street just to buy the chocolate flavored milk and couple of red bull so that I can finish my dissertation in time.

You know these are just the small little preview of the memories I have created since my school days till recent years.

In recent years the numbers of memories I have created have shrunk down with heavy percentages. These days what I am doing is what we call maintaining peace, something our government does in Kashmir. They don’t want to mess things up so they just keep things in motion without proper output. I have been doing things that I may not enjoy at fullest but this is part of the package that says do this or suffer with humiliation.

I don’t remember making a new friend in recent time that I will cherish to the rest of my life. I don’t remember doing anything dramatic that people with right character will find hard to digest. I don’t know how they pull this off but people around me have been quite the spender these days. I see those buying very expensive gadgets. They visit these exotic and strange tourist locations with their family and friends. I see people around me making big life decisions with the maximum ease in their behavior. When I compare my life then I am seriously the looser guy in the group. One of the toughest decisions that I have taken in recent days is of buying the 3D LED HD television for my parents for their anniversary or deciding which mobile phone will be cheapest one with maximum features.

May be this is a true sign of growing up. May be this is the sign of maturity. I don’t want to sound callous and selfish but I don’t see any drastic uphill or downhill in life. I have been living in Pune for two years and maybe I will settle down in the city too. Pune as a city ranks second in Maharashtra after Mumbai when I see the population. It is not a bad city to live in to but I am little scared and worried these days. I am worried that I will have nothing new to share with friends when I will meet them in party or function. I am scared that major portion of my life will be over much faster and much before I realize. When I see things through this approach I suffocate a bit.

I am not a scientist, I am not a doctor. I will never cure for major diseases or I will never create any alternative option for fuel. I am just going to be the curly guy in the crowd with a smile, but when I say this that doesn't mean God has the right to take life out my routine.

Sorry folks I really have no clue what to say now neither I have an ideal ending for this but if you like what I have written here then please do leave your comment and let me know your opinion. Thank you.

Getting Serious!!

I can’t comment on others lives but I’ve highest regards of my life. May be I’ve seen too many western movies based in deserts such as Mummies series or Prince of Persia but I think I’m no different than those protagonists of such movies who holds swords with big muscular physique in their posters. Often it has been written or spoken that how our lives are not at all related to what we see on 70mm screen may be it is true. Sometimes you see things so many times that gradually you start to notice what other people don’t notice. It’s not the stubbornness and careless attitude of Brad Pitt’s attitude makes him so much popular in Troy but the unfairness and the way he handles the situation makes him so unique. Anyway, I’m not here to judge movies and share its visual greatness.

It’s been a while since wrote my last piece. Last two years have been mixture of both success and failure. While dealing with social boundaries one gets little attentive, especially in country like India where the barriers crosses the rooftops. Human tendency in such circumstance pushes him to hide his failures and show the success. It takes guts to accept the defeat and start dealing with it. Yes, I’m a failure. May be things could have been much brighter than what they are. May be I wouldn’t be this tensed as I’ve ever been in my life. I could have become the person who conquered despite all the negativity and yet humbly smile. It’ss not the failure around you but the success around you make even more conscious and pushes you hard to feel the regret for your deeds.

Lately I’ve been thinking a lot and that might be one the reason my hair fall but I think everything wrong and negative thing happens with you for a reason. May be this eternal optimism I got from my father is talking but Yes, I’ve seen failures. Yes I’ve been defeated very badly in last couple of years. I’ve lost so many things which I would have cherished whole my life. But, on the other hand I’ve learned the lesson which I probably wouldn’t have if I wasn’t that failed. At 23, I’m serious young man who has plans to do something nice with life. May be taking a giant leap of faith but I don’t think anyone of my age would be this focused when they were 23 in their respective lives. If you people were then I’m very sorry.    

I’ve been talking so much about failure so much that many of you will have your share of failure experiences to share with me which I know will have deeper pain and impact in your life. May be the definition of success is way different than what one might think. Some will say I’ve been successful, many will disagree with it. It barely matters what other thinks, it’s what the truth is and what will bring the positive change one would anticipate not in your life but people who are anticipating from you. May be it is the western influence on me or things are changing rapidly but I think I’ve started to think to deal with the problem from the front rather than the ideal way benefiting from everyone’s prospective.

May be I’ve been in the dark so much that every ray of sun makes a larger difference in my life. May be I’ve seen things through one dimension so long that I’m hunting new angles to justify my acts and the way to get out of it. People have suffered because of me and they might suffer more because of me. Sometimes I wish harry handovers the wand of Dumbledore to real people!

Pursuit of Happiness....

Few days ago, I was sipping my hot coffee in our Company’s Canary wharf situated main office’s cafeteria. Even if I don’t work exactly in the area, but sometimes I have to come back to office for work purpose. Sometimes I have to come in the afternoon sometimes in the evening. Technically, I’ve worked with my father in India, but frankly speaking that was not even close to what you call a real job. I was never making money. I was only helping my father to share his work stress. So the current job I’m doing is what you call a real one!  I may sound little immature which I’m but getting paid by working has been kind of first time thing for me and I’ve enjoyed every bit of it.  

Coming back to the topic then like many routine days one day I came to the office. Office people told me to wait for some time. I had sometime before returning my way to home. I thought I should get freshened up with coffee.  I went to our cafeteria, made myself coffee and sat there to relax. No one was there in the room, and I just glimpse outside from the window. In UK day get shorter and shorter after the summer. Even it was 5:15pm by then it was complete dark out there. The taller buildings, the lights and everything around were eye catching. All I can say about the view that it was beautiful! It was like modern day Picasso for me.  One of the advantages of having your office in Canary wharf is that you can spend hours by looking at all the taller banks headquarter building surrounded by you.

I’ve had my upbringing in a small but not so backward these days in a city called Aurangabad, India (150 Merc and 101 Bimmers are solid proof for that!).  The tallest building we would have in our city would be of 10-15 floors. I had lived some time in Pune before coming to London. Architecturally speaking, difference between both Aurangabad and Pune is not as much as locals from both respective cities brag.  So, the change I felt coming from such city to Canary wharf, London was quite drastic and indigestible. Initially, there were days when I used to pinch myself to make myself believe that all what was going around me was all real and not some weird prank played by nature.

I’m so sorry I’m constantly taking you away from the real story and dragging you back but thats the fun I find as a writer. I’m not sure I was right but from what I saw, I think there is a taller residential building close to our offices. For a thought, I thought what fun the people must be having who lives on the top floor of that building. In the morning when they wake up, they surely get the best view of the city (after the queen of course!). I finished my work in the office and was on my way to home.  I called one of my dear friend in London whom I hadn’t had word for months, normally when you speak with someone after months you try to catch up from where you left and our conversation was not an exceptional for that. While talking to her I told her that I am leaving for my house from my office. Then she questioned about my office and whereabouts. Her reaction was the same which I anticipated from everyone when I told her that my office is in Canary wharf. She was surprisingly jealous about it (Its fine, I’m not at all offended!). Like every time we made fake promises to meet on weekends and hung up. I reached tube station and obviously the proud Orange network signal died as I got into the tube. Ironic thing about Network signals in the tube is that In the morning I get irritated by their absence since I’ve to make calls to Office people, friends send some emails, check Facebook status and catch up with cricket scores but in the evening when I’m returning to home after whole days stress when I want some peace around me, I find that absence blessing in disguise. 

The same thing happened to me on that day. I was thinking about the view, the top floor residents from taller building and my friend’s reaction about my offices location. I got into the tube for Stanmore luckily I got the seat in next station.

 From Sometime having the unemployed tag removed was not good enough for me. It was not all well at work. For no apparent reason we had cut off in our pay that development was obviously something which was bothering me. The worst thing about cut offs are that they always remind you about your old pays in a way which makes you feel that “Look dude you could have make this much money”.  There was no way in the earth that I was going to take that positively.

 Announcer in the tube announced that we were approaching London Bridge. I got off from the train and change my tube line to Northern Line. I think it was a lucky day for me I got the seat in that tube as well. Although I got seat it was still a crowded tube. Sometimes when tube is filled excessively you happen to see the people around you (I guess I could have put the thought that I don’t check out people in the Tube that often in a much much better way but nevertheless!).  I saw people around me. There were people from all the age, ethnic, race and religion. Regardless of their racial, cultural and age differences the one thing which I find common in all of them was that none of them were happy. First I thought it must be a lot to do with the work stress but it wasn’t just about that.

 I didn’t know any of them nor they knew me but I can tell the dissatisfaction from their faces. I can take my hand on my heart and tell you people that everyone in that tube was making more than me. There are going to be people who wouldn’t be making as much I do but the chain of dissatisfaction doesn’t end anywhere. I don’t know the people who work on the top floor of HSBC or Bank of America but I can tell one thing about them that none of them would be happy or satisfied about their achievement and accomplishments. 

The point or the crux of the story is that no matter where you are no matter what you do no matter how much you make there is no end to the satisfaction till you want it. If I’m happy working with I do then only I’ll be happy with my life. What do you think guys you think I’m right? Let me know what do you think of this by posting comment below the article.    

Being Introspectual

“Just tell me something about yourself.” I guess everyone must have been questioned this question a lot of time; at least I have been for number of times. I still remember the first time someone asked me this question. It was a long time ago; I was in school by then and yahoo chat rooms were very popular in youngsters and I was not at all exceptional. I had this big craze that, I used to buzz every single girl from the chat room and in reply girl from the other side used to ask me this question.


Like me many of you must have answer that question. The only difference between my experience and yours is the venue difference of that question’s arrival. Someone must have answered that question in a damn serious campus interview where everything depends on your answer or some of you must have face that question when you first met your soul mate in a arrange marriage’s first meet. There can be many such incidences where people have answered or questioned this question to others.


Like mention above, there are different incidences and worst part of the deal is that each incidence is drastically different from each other, so it is crystal clear that there is not a specific answer to this question. I mean answerer has to pick the moment and have to answer the question accordingly. It is bit ironic that people have to build the answer by understanding the circumstances of a question which doesn’t change whatever circumstances may come.

To be very honest, it’s not the nature of question which bothers me, but the kind of confusion it carries and questioner being unaware of his callous nature literally throws that confusion on you. I think it is unfair for the answerer being thrown into such circumstances. In situation like these, one has to be very smart to understand the expectations of the questioner from you; otherwise there is a big possibility that things can go south within fraction of seconds.

Even for a moment if we ignore the circumstances, the real question which come into my mind where I ask myself, is it really that easy to judge myself...???. I am not being pompous about myself, but sometimes I do feel like I’m bit Schizophrenic. Not exactly schizophrenic like people who are suffering from that decease, but I do feel that there are two people inside me.

There is one whom I represent to the world and there is other one – the real me. The one part which I show to the world is really cool. This guy is the reason why people have respect for me. This guy is very funny at times. This guy is very dominating. He is someone who doesn’t believe in traditional ideology. He will only respect the people whom he adores. Sometimes he does cross the limit of sarcasm, but world treat him like child and forgives him in the next second.

The other part of me is very boring. If he replaces the real guy in me then world will lose interest in me. People will prefer talking to birds than chatting with me. I mean he is real me. The one who feel bad when a tree is being cut down, he is the one who feel that he is blessed to be born in middle class and liberal family when he sees poverty in India through movies like Swades and Slumdog millionaire. At times, when I write posts in my blog I strongly feel that the real guy in me has took over the pretended Nikhil.

So when People asks me about myself then I do get very confused who is real me???......Am I the one who laugh on an adult joke or am I the one who cries on silly situations? I hope you guys are getting what I am trying to say here. Please share your views and your take on these weird situations. Have a great day a head. Best luck...!!!

आयुष्यावर बोलू काही.....

"बबुमोशाई, जिन्दगी और मौत उपरवाले के हात में हैं जहापना, उसे न आप सकते हैं न मैं. हम सब तो रंगमंच की कटपुतलिया हैं जिसकी डोर उस उपरवाले के हात मैं हैं...कब, कौन कहाँ उठेगा यह कोई नाही जानता....हा हा हा..."


किती वेळेस आनंद पाहीला आहे तुम्ही लोकांनी...???....मी तर खुप वेळेस पाहीला आहे.....पण जस म्हणतात की काही ओळीचा अर्थ समजायला काही काळ जावा लागतो आणी मग gradually तुम्हाला त्यातला खरा अर्थ समजायला लागतो तस कदाचित माझ्या बाबतीत झाल आहे.....कित्येक वर्ष मी ही सुरेख ओळ एका कानाने ऐकून दुसर्या कानाने सोडून देत होतो पण काही दिवसांपूर्वी मला या ओळीचा खरा अर्थ उमजला....


मला नेहमीच अस वाटत की मानवी आयुष्य आणी नाटकाचा रंगमंच यांच्या मध्ये बरीच समानता आहे....कथेची सुरुवात गोड असते मध्येच विनोद असतो मध्येच गाम्भीर्य असता थोडा सुख असता आणी थोडा-मोठ का होइना दुःख सुद्धा असत।


लोकाना जेव्हा त्यांच्या आयुष्या बद्दल जेव्हा विचारला जात किंवा बोलावासा वाटत तेव्हा आयुष्या बद्दल बोलताना त्याना दुःख, यातना आणी श्रम जास्त आठवतात आणी सुखाचे क्षण सगळ्यात शेवटी आठवतात। पण माझा थोडा वेगळ आहे, मी स्वतःच्या आयुष्याचा अवलोकन कधी स्वतः ला स्वतःच्या ठिकाणी ठेवून करत नाही आणी मी म्हणेल की कोणीही करू नये।


आयुष्याची गति संत जरी वाटत असली तरी ती बरीच वेगवान आहे हे मला कलुन चुकला आहे। मला इथे London ला येउन almost ६ महीने झाले असले तरी बर्याचदा मी खरच इथे आलो आहे हे confirm करण्यासाठी स्वतःला चिमटा घ्यावा लागतो। पण अस होण्यासाठी सुद्धा बरीच कारण आहेत, संथ गतीच्या संभ्रामध्ये जगणार्या माणसाच्या आयुष्याची गति खर्या अर्थाने गतिमान झाली आहे। गतिमान आयुष्याच्या फायद्याचा माहिती नाही पण एवढा नक्कीच सांगू शकतो की याचे फायदे नक्कीच तोट्यापेक्षा कमी आहेत अथवा नगण्यच आहेत। गतिमान आयुष्यामधले बरेच अपेक्षित आणी अनापेक्षित बदल अपेक्षित अथवा अनापेक्षित गति मध्ये होत असतात आणी या बदला मध्ये आपण स्वतः involve अथवा गुंतलेलो असल्याने त्यांच अस्तित्व कळत नाही अथवा त्यांच्या अस्तित्वाचा महत्व समजत नाही।


त्या बदलांचा अस्तित्व समजुन घेण्यासाठी कधी कधी स्वतः चा point of view सोडून कुणा दुसर्या व्यक्तीच्या नजरेतून आपल्या आयुष्याकड़े बघण जास्त फायद्याचा असत। अशा वेळेस आयुष्यातले झालेले बदल आणी त्यानंतरची परिस्थिति आपल्याला स्वछ काचेसारखी दिसायला लागते।


माझा आयुष्यातला होणार्या बदलाला बिलकुल विरोध नाहिये, बदल हा निसर्गाचा एक महत्वाचा नियम आहे आणी किंबहुना तो पाळलाच पाहिजे। पण काही थोड़े बदल जे लोभी मन आणी काळातची गरज म्हणुन मान्य केला आहे तो टालता आला म्हणजे मी समाधान मिळवला।


आधी सांगितल्या प्रमाणे मानवी आयुष्या आणी रंगमंचातल्या साम्यामध्ये एक साम्य अजुन add करायचा झाल तर रंगमंचावर आणी आयुष्या मध्ये खुप व्यक्तिरेखा येत असतात। काही व्यक्तिरेखा रंगमंचावर खुप वेळ असतात आणी काही खुप कमी वेळ असतात। काहींचा रंगभूमीवर गरजेपेक्षा जास्त राहाण खटकता तर काही व्यक्तिरेखांचा अपेक्षे पेक्षा लवकर जाण खटकता। आयुष्याचा सुद्धा असच काहीसा आहे काही व्यक्तींचा सोबत कितीही आवडत असली तर सहवास मिळत नाही.....तो मित्र अथवा भाऊ असू शकतो, मैत्रिण असू शकते किंवा प्रेयसी असू शकते.....काही नशीबवान व्यक्ति अशा असतात की ज्याना सगळ्यांचा किंवा थोड्या लोकांचा तरी सहवास आयुष्याभर मिळतो पण काही व्यक्तिना आयुष्याभर त्या व्यक्तींचा हव्यास तर रहातोच आणी सहवास जरी मिळाला तर दुर्दैवाने मग आयुष्यच रहात नाही।


माणसाच्या आयुष्याच्या रंगमंचाच्या खेळाला वेळेच बंधन नाहिये, खेळ सुरु होउन बराच वेळ झाला आहे। बरीच पात्र आली आहेत बरीच पात्र येउन निघून गेली आहे आणी कदाचित बरीच पात्र यायची आहेत आणी ती येतील सुद्धा। कोणाचा तिरस्कार होइल किंवा कोणाचा हेवा वाटेल पण जे काही करायच आहे ते आज या भूमिकेवर जो जगतो तो सुखी राहतो। कारण मंध्यांतराची वाट तर सगलेच बघत असतात, मध्यांतरानंतर आयुष्या ठराविक पधातिने जगु असे सगलेच ठरवत असतात। आणी त्यामुलेच मला "आनंद" मधला संवाद खुप आवडतो जेव्हा तो म्हणतो की "...हम सब तो रंगमंच की कटपुतलिया हैं जिसकी डोर उस उपरवाले के हात मैं हैं...कब, कौन कहाँ उठेगा यह कोई नाही जानता...." आणी त्यामुले आयुष्याचाच्या मध्यन्ताराची वाट बघू नका....Live in the moment.....कारण या खेलामध्ये पडदा कधी टाकायचा हे तुमच्या आमच्या नाही कोणा तिसर्याच्याच हातात आहे..... Thank You

A weird journey from Heathrow to Heathrow - 01

“Hey Nikhil, its Sachin...where r u..???...I’ve landed here...”. “Yes, Sachin I am halfway... probably in 20min I will be there at the Airport. You just stay at some coffee shop where I can easily recognise you.” And in 20-25min I reached to Heathrow airport to pick up a guy whom I had not only ever met but seen either.

The only purpose to go to airport to pick up this guy was because he was colleague of my Bhabhi (sister-in-law) from her office and it was his first time in London. So, it was necessary for him to get home without any troubles. I had arranged a cab for Sachin. Sachin was very happy to see me at the airport. As expected Cabbie was bit late due to traffic in the evening time. Meanwhile we discussed about his journey from Mumbai to London via Dubai. As a regular first timer in London, he had certain queries about London and phone cards etc. Which I tried my best to sort them up.

After sometime cabbie called me and said he was @ airport. Me and sachin put all his luggage in the Cab (Like India, We don't have Coolies in London). I said Sayonara to Sachin from the Heathrow airport only as his house was on the other direction of the airport and I would have had to go via Airport for my house. So it was pointless of me to go along with Sachin as he had proper address of his residence which was easiest way to find.

On my way back I sat on the front seat at the upper deck of the Public bus. And I just glanced outside the bus to the airport. It was the same airport I cam here three-four months ago. Then my mind started thinking about the whole thing just happened. I was thinking that what has just changed overnight with me??? I mean before coming to London I was very popular as Mr. Irresponsible. People use to prefer delaying their work rather than counting on me. None of my maternal aunts ever asked me to look after their kids at their absence as I was so careless about everything around me.

I should have landed in London with keeping that carelessness and laziness in India but these things can not be considered as Excess luggage which I could drop on Mumbai International Airport. I still remember my first day in London very clearly. It was the second week of September last year when I came first time in London. It took 2hours for me to get through the whole immigration and security procedure which was little more than what normally takes. I was bit afraid that my friend Sagar who was waiting for me at the Airport for two hours might have returned after so much delay. So the first thing I wanted to do after coming out from Arrival was to call Sagar. But that was just the beginning of the nightmares. One thing which I should have done before flying to London was to ask my friends from London about Public phones and how to use them. I had no idea how many pens it cost to make a phone call nor did I had any idea about dialling numbers from public phone booths (You have to add ‘0’ before the mobile number to make a call here). I could have asked these things from India only but I didn’t because none of these things ever popped up in my mind. Eventually, I had to take help from the people who were in line behind me. Somehow I managed to call Sagar who was kind enough to came and rescue me from the whole chaos.

The announcer in Bus announced that we are reaching to Harrow Bus station. Harrow bus station was my last stop with Bus no.140 . I reached to Harrow bus station from where I had to take Bus no.114 towards my house in Queensbury. I miss 114 bus by 2-3 minutes and it was going to take around 5-10minutes for the next bus. The next bus came after 5-10minutes and I get into that bus. Gradually, I resumed thinking which was stalled due to the whole bus changing process.

देशाबाहेरच तरुण मराठी मन.....!!!!!!

दुपारची ४:२० ची वेळ लन्दनच्या एका स्टेशनच्या बाहेरील बस स्टॉप वर एक बस उभी असते ती miss झाली तर पुढच्या बससाठी १० मिनिट वाट बघावी लागेल म्हणुन एक मुलगा धावत येतो, पण आज नशीब त्याच्या बाजूने नसल्याने तो येई पर्यंत बस निघून जाते, १० मिनिट्समध्ये lecture असल्याने रिकाम्या बस स्टॉप वर असलेली एकटी मुलगी सुद्धा त्याला दिसत नाही। आयुष्यातले काही मिनिटे अथवा सेकंद किती महत्वाचे असतात हे शिकवण्यासाठी परमेश्वराने सगळ्यात चुकीची वेळ निवडलेली असते पण निवडलेला धडा खुप महत्वाचा असतो। तरी सुद्धा थोड़ा देवाला थोड़ा स्वतःला दोष देत मुलगा येणार्या बसची वाट बघत असतो। आणी काही तरी घोल झाल्याने १० मिनिटानी येणारी बस चुकून ५ मिनिटानी दिसायला लागते। गोऱ्या साहेबाच्या देशा मध्ये येउन काही महीने झाली असली तरी स्वतः शी बोलताना तो थोड़ा हळू थोड मोठ्याने मराठी मध्ये म्हणतो की , "बर झाल रे बाबा तू आज जरा लवकर उगवला आज..!!"। हळूच मागुन आवाज ऐकू येतो, "तुम्ही महाराष्ट्रियन आहात का..??"। मग त्या मुलाला समजता की ज्या मुलीकड़े आपण दुर्लक्ष करत होतो ती आपल्याच महाराष्ट्राचीच आहे।

वरील घटनेतील ओळ न ओळ खरी आहे कारण घडलेला प्रकार जय व्यक्ति सोबत झाल आहे तो मीच आहे। पण तस बघितल तर लन्दन मधल्या कमी-अधिक सगळ्याच महाराष्ट्रियन लोकांची एकमेकांशी ओळख ही याच प्रकारे होत असते। साधारणपणे लोक जेव्हा कोणाला भेटतात तेव्हा मनामध्ये समोरील व्यक्तिबद्दल काही ठोकताले करत असतो की हा नेमका कोण आहे, गुजराती का दक्षिणेतला.....????? पण मला अस करता येत नाही, मला तर लोकाना guess च करता येत नाही। त्यामुले सुरुवातीला English मग राष्ट्रभाषा हिन्दी आणी सगळा विचारून झाल्यावर शेवटी जेव्हा समजता की समोरील व्यक्ति महाराष्ट्रियन आहे मग मराठीमध्ये संभाषण सुरु होत।

खरा सांगायचा तर वयाची २१ वर्ष मराठी लोकांसोबत राहिल्याने मला जरा मराठी आणी महाराष्ट्रियन लोकांपासून एक Brake नित्याचा वाटायला लागला होता। त्यामुले मी ठरवला होता की एक वेळ गरज पडली तर लन्दनमध्ये मी अरबी लोकांसोबत राहेन पण मराठी लोकाना जवळ करणार नाही। पण इकडे आल्यावर माझ्या मनामध्ये कित्येक वर्षं पासून दडून बसलेला प्रेम हळू हळू कधी बाहेर यायला लागला कधी समजलाच नाही. ज्या लोकांना नजरअंदाज़ करायचा अस ठरवला होता तीच जवळ ची वाटायला लागली। त्यांच्याशी कुठलही नात नसताना अशी माणस जवळची वाटू लागतात।

भारतात जय सणा मधली मजा निघून गेल्याने नीरस वाटायला लागले होते ते आपले सण आणी आपल्या परम्परा इथे आल्यावर हव्या हव्याशा वाटायला लागले आहेत। जी गत संस्कृतीची तीच चित्रपटांची। भारतातून टेक ऑफ़ घेताना seat च्या समोर असलेल्या screen वर हात ठेवून मी मनातल्या मनात "पण" केला होता की भारतात परते पर्यंत एक हिन्दी सिनेमा नाही बघायचा पण कसला काय...अहो हिन्दी सोडाच पण आज चक्का मी मराठी चित्रपट बघायला लागलो आहे।

पण काहीही म्हणा आपल्या संस्कृति शी कंतालेल्या लोकानी एकदा तरी परदेशात कमी का होइना पण थोड़ा वास्तव्य करावा म्हणजे बर्याच वर्षां पासून सोबत राहिल्याने नकोसे झालेले लोक आणी भारतातल्या सण आणी प्रथे बद्दल थोड प्रेम आणी थोड़ा आदर जाणवायला लागेल।

नात्याची गुम्फण...!!!

आपल्या आयुष्याचा आणी त्यामध्ये आपल्याला मिळणार्या नात्याचा आपलाच सूत्र असता। अनेक नाती तयार तर लगेच होतात पण त्याची योग्य घड़ी बसायला काही वर्ष तर कधी कधी दशक लागतात। कधी कधी काही नात्याना योग्य घड़ी बसायला वर्ष सोडाच पण काही दिवस सुद्धा खुप होतात। आज मी २१ वर्षाचा आहे, एक दृष्टिकोनातून बघाल तर फार तरुण वाटेल तुम्हाला मी, कदाचित तुमच्यापैकी बर्याच जणाना वाटेल की एवढ्या कमी वयात मला नात्यांच महत्व नसेल, पण कोणतीही गोष्ट एकतर्फी विचार करून बघू नये। माझा सोडाच पण तुम्ही स्वतः २ मिनिट डोळे बंद करून जन्मा झाल्या पासून आज पर्यंतच्या कमाव्लेल्या नातेवैकांची उजळणी करून बघा तूम्हाला मी सांगत असलेला मुद्दा पटेल ।

माणसाजवळ भरपूर नाते झाले तर त्याची लोकाना analyse करायची शक्ति बोथट होते, तो सर्वाना एकच तराजू मध्ये मोजायला लागतो या गोष्टीचा विचारही नकरता की आपण घ्राह्या धरलेले लोक अथवा नाते खरच आपले आहेत किंवा नाहीयेत। कस असता की आयुष्यात सगळ्याच गोष्टी आपल्या बाजूने होतील अशी शाश्वती परमेश्वर सुद्धा देत नसतो, त्यामुले नेहमीच परमेश्वर वाईट परिस्थिति मध्ये आपल्या बाजूने उभा राहिल हे गरजेचे नसते, कधी कधी तो आपली परीक्षा घेण्यासाठी परमेश्वर विरोधी पक्षा सोबत असू शकतो। अशा परिस्थिति मध्ये आपण आपल्या आयुष्य मध्ये काय कमावला आणी काय गमावला या base वरून आपल्या आयुष्याचा कल ठरत असतो। जर आपण आपल्या आयुष्यामध्ये चार चांगले मित्रा जरी कमावले असतील तरी आपल्याला त्यांचा खुप फायदा होत असतो। वाईट परिस्थिति मध्ये उपयोग करण्यासाठी आपण नाते जपावे अस मी म्हणत नाहिये पण जर वाईट परिस्थिति मध्ये उपयोगी येणार नसतील ते नाते आणी तसले नातेवैक काय उपयोगाचे।

माझा वय कमी जरी असला तरी या कमी वयामध्ये मी आयुष्याचा अनेक चेहरे पाहिले आहेत, लहानपणी एक हसरा चेहरा पाहिला आहे, तारुण्याचा उम्बरठा आला तेव्हा आयुष्य जगण्यासाठी झालेली मनाची आणी धनाची झालेली घालमेल सुद्धा खुप जवलून पहिली आहे मी। आयुष्य दिसता तितका सोपा नाहीये हे मला समजावन्यासाठी मी एक प्रकारे परमेश्वराचा व्रुणीच आहे। पण आज गेल्या काही वर्षां पासून सुरु असलेल हे वादळ जरी मोठ्या प्रमाणावर शमलेल असला तरी आज मागे वलून बघताना बराच काही बोधपर वाटतय मला। या
काळमध्ये खुप जवळची नाती गमावली सुद्धा आहेत आणी खुप दूरची नविन नाती कमावली सुद्धा आहे।

नात्यांचा आणी आयुष्याचा थोड़ा किचकट असता, आपल्याला कधी कधी अवलोकन करताना अनेक वेळेस बालपण गेल याच दुख असता पण तारुण्य आल याचा आनंद असतो त्याच प्रमाणे जुन्या नाती दुरावली याचा क्लेश असतो आणी नविन नाती मिळाली याचा आनंद सुद्धा असतो, यातला आपल्याला क्लेश हवा आहे की आनंद हे आपण ठरवायचा असता। शेवटी काय तर जून काय आणी नविन काय नात्यांची गुम्फण करता यायला हवी...!!!!

धर्मंवेड

मला या गोष्टीची नेहमीच ख़त राहिली आहे की मला मी जन्मलेल्या धर्माबद्दल पुरेशी माहीती नाही। धर्म हा शब्द ऐकल्यावर आपण सगले एकदमच नकळतच sensitive होउन जातो, आणी त्याला आपल्या धर्माला असलेला प्राचीन इतिहास जवाबदार आहे। लहानपणी झोपताना आई-वडीलानी ऐकव्लेल्या पौराणिक कथा तुमच्या पैकी कितीना बरोबर आठवतात....??? मला तर त्या आठवताना जराशी पंचाइतच होते . नेहमी भीती ही असते की मी कुठल्या दोन कथा एकत्र तर करत नाहीये ना.....????

पौराणिक कथे बदल माझ्या मनात नेहमीच उत्सुकता कमी आणी शंकाच जास्त राहिल्या आहेत....कधी कधी अस वाटत की शेकडो वर्षं पासून सांगन्यात येणार्या कथा आपल्या पीढी पर्यंत येताना कदाचित manipulate तर झाल्या नसतील ना? म्हणजे कुठल्या माणसाला १ च डोक असत ( माझ्या बद्दल लोकाना त्याबद्दल सुद्धा संशय आहे.....??? जाऊ दे उगीच त्यावर इथे clarification द्यायची गरज नाही) कारण ही निसर्गाची देणगी आहे, आणी त्यामुले रावणाला १० डोके होते हे जे बोलला जाता यावर जो पर्यंत मला कोणी काही पुरावा देत नाही तो पर्यंत मला त्यावर विश्वास बसना थोड़ा अवघडच आहे। अहो जिथे कुठल्याही देवाला एक पेक्षा जास्त डोक असल्याचा पुरावा नाहीये तिथे रावणासारख्या दानवाला परमेश्वर आणी निसर्ग १० डोके कसे काय दिल...?? ही एक आख्यायिका का असू शकत नाही.....????? मला पौराणिक कथा सांगायला आक्षेप नाहीये पण त्या सांगताना त्यांच्या वर नीट अभ्यास करून सांगायला हव्या हे माझा स्पष्ट मत आहे।

हिंदू धर्म किती श्रेष्ट आहे आणी इतर धर्म किती नीच आहेत हे मला ठरवायचा काहीही हक्क नाहिये, मला काय पण कोणालाच हा हक्क नाहीये। स्वदेस मध्ये खुप सुंदर वाक्य आहे जेव्हा मोहन गावातल्या लोकाना म्हणतो की," मुझे नाही लगता की मेरा देश दुनिया का सबसे महान देश हैं"। त्याच प्रमाणे मीही म्हणेल की मला नाही वाटत की माझा धर्म सगळ्यात श्रेष्ट धर्म आहे। ज्या धर्म मध्ये अजूनही ब्राम्हण-दलित अस भेदभाव केला जातो, तो धर्म मुळआत श्रेष्ट कसा काय होऊ शकतो??
मी आज पर्यंत कुठलीही धार्मिक कादंबरी वाचलेली नाहीये पण मला या गोष्टीचा ठाम विश्वास आहे की कुठल्याच कादंबरी मध्ये लोकांमध्ये त्यांच्या जातिवारून discriminate करा अशी शिकवण कुठल्याच ग्रंथ अथवा कादंबरी मध्ये नसेल, आणी जर अशी कुठली शिकवण असेल तर तिचा पुरस्कार न केल्यास कुठल्या प्रकारे हिंदू धर्माचा नुकसान होइल अस मला बिल्कुल वाटत नाही। मला नेहमीच हे वाटत राहिला आहे की कुठलाही धर्मा का असेना त्याच्या निर्मिती मागील मुख्या कारण म्हणजे त्याला मानणारे लोक हे एकत्रित रहावे आणी संघटित रहावे हेच उधिष्ट असत पण जर अपन सध्याची हिंदू धर्मा ची परिस्थिति पहिली तर मला हे बिल्कुल वाटत नाही की आपण एकत्रित आहोत किंवा संघटित आहोत।
मला हे logic पटत की हाताची पाच बोट एक सारखी नसतात पण याचा अर्थ आपण नेहमीच स्वभावगुण सोडून फक्त एकमेकाची जातच पहावी का? मला हे सुद्धा पटत जेव्हा लोक म्हणतात की फक्त हिंदू धर्मा मध्ये थोडी problems आहेत, Christians, Islam मध्ये सुद्धा Discrimination केला जात, पण त्यांचा धर्मा ठीक नाही म्हणुन आपण कसही वागलेल कुठल्याही प्रकारे justify होत नाही।
चलो then, I guess आज funda जरा जास्तच झाला। येत्या काळात VISA येइल अशी अपेक्षा आहे आणी एकदा UK ला गेलो की मग तिथले अनुभव एकदम मजेदार प्रकारे सांगेन हे माझ तुम्हाला एकदम फुल promise। आता निरोप घेतो टा-टा..!!!

शिकाऊ लेखकाची व्यथा

बर्याच दिवसं पासून काही तरी लिहाव असा विचार करतोय। एक-दोन टॉपिक सुद्धा मानत होते पण जेव्हा ते टॉपिक Elaborate करायची वेळ आली तेव्हा पुरेसे points नाहीयेत याची जाणीव झाली। माझ्या अनेक post मध्ये असच झालेल आहे की माझ्याकड़े मुळ कल्पना होती पण तिला बसे ठेवून तिच्यासंदर्भात मुद्द्यांची कमतरता होती। मग अशा पोस्ट च्या शेवटी मग वाचक तू अजुन चांगला लिही....याला नीट अजुन चांगल करता आल तर बघ...अशी प्रतिक्रया देतात।
तुमच्या सोबत सुद्धा अस होत असेल ना की बर्याच वेल्स काहीतरी करावा अशी इच्छा असते पण त्यासाठी ज्या मुद्द्यांची अथवा त्या Elements ची आवश्यकता असते तेच नेमके आपल्या जवळ नसतात। कधी काही लिहायची इच्छा होत असते आणी आपण सुरुवात सुद्धा करतो पण जेव्हा मांडायची वेळ येते तेव्हा ठरवलेला आणी प्रत्यक्षात झालेला लेखन या मध्ये फरक जाणवतो। पण फक्त लेखनच नव्हे तर अशा अनेक गोष्टी असतात जेव्हा आपण थोड्या घाईगडबडी मध्ये काही निर्णय घेतो आणी नंतरच्या निकालाची वाट पाहत नाही।
अनेकदा अनेक गोष्टी नशिबावर अवलंबून असतात. जर नशीब आपल्या बाजूने असेल तर ठीक नही तर पश्चाताप शिवाय हातामध्ये कही उरत नाही. For Example:- बाजारात नविन मोबाईल दाखल झालेला असतो। सर्वसामान्य खरेदी करणारा चार जाणकार लोकांशी बोलतो त्याना त्या मोबाईल संदर्भात माहीती विचारतो आणी सगल्यानी होकार दिल्यावर तो मोबाईल विकत घेतो। पण कधी कधी आपण आपल्या Gut feeling च ऐकतो आणी खरेदी करतो आणी Coincidently तो मोबाईल चांगला सुद्धा निघतो । पण याचा अर्थ proper planning करून काही खरेदी करू नए असा बिल्कुल होत नाही कारण नशीब नेहमीच तुमच्या बाजूने कॉल दिल अस गरजेचा नाहीये।
मी नेहमीच ब्लॉग कार काही पोस्ट करताना जाम confuse असतो। या confusion ला अनेक कारण आहेत, म्हणजे अनेकदा आपल्याला अशा गोष्टी करायच्या असतात ज्या करण्यासाठी ती वेळ बिल्कुल योग्य नसते पण still आपण त्या करतो कारण आलेल्या Gut feeling खुप positive असते । For Example:- एखाद्या आवडनार्या मुलीला फ़ोन करायची मनात खुप इच्छा असते, problem अस असतो की आपल्या कड़े तिच्याशी बोलायला काहीही मुद्दा नसतो पण फक्त तिच्याशी बोलायचा असता मग अशावेळेस Normal मुल दोन पैकी एक गोष्ट करतात एक तर मनाची समजूत घालतात की उद्या फ़ोन करूया म्हणजे रात्र भरा मध्ये काहीतरी टॉपिक ठरवायला वेळ तर मिळेल। किंवा काही धाडसी मूल असतात जे अस विचार करतात की एकदा फ़ोन तिने उचलला की मग ठरवुया की काय बोलायचा आहे ते।
तुम्हाला वरील उदाहरण द्यायचा कारण अस की माझ ब्लॉगच्या बाबतितला धोरण हे दुसर्या प्रकारचा आहे। मी सुरुवात करतो आणी शेवटी हेच विसरून जातो की मला नेमका सांगायचा काय आहे। Of course माझा लेखन gradually improve होणार आहे याची मला पूर्ण कल्पना आहे पण माझा थोडासा Impatient स्वभाव मला काही केल्या स्वस्त बसु देत नाही।
You know something, माझ्या मनामध्ये लेखकानबद्दल पूर्वी फार आदर नव्हता। मला वाटायचा की फक्त भाषेवरील प्रभुत्व या लोकाना यशस्वी ठेवून आहे। स्वतःच्या अथवा माहितीतल्या लोकांच्या आयुष्यामध्ये घडलेल्या एखाद्या प्रसंगावरून प्रेरित होउन त्याला चांगल्या भाषेची सांगड़ घालून हे लोक आपल्यासमोर एक पुस्तक ठेवायचे असा माझा फार चुकीचा समज होता परन्तु जेव्हा मी स्वतः कागद-पेन हातात घेतला (I am talking metaphorically here) तेव्हा त्यांच्या श्रेष्ठत्वाची मला जाणीव झाली।

मला आवडलेले Perfect (विक्षिप्त ) लोक...!!!

Perfect हा शब्द किती लोकाना आवडत असेल...??? मला विचाराल तर मला या शब्दाबद्दल खुप आकर्षण जरी नसल तरी हा शब्द मला बिल्कुल आवडत नाही अस सुद्धा नाहीये। पु.ल नी त्यांच्या बर्याच लेखनापैकी " ते चौकोनी कुटुंब" हे लेखन मला नेहमीच वेगला वाटत आलेला आहे। पु.ल च्या सगल्या लेखानां बद्दल ची सगळ्यात मोठी strength म्हणजे ती पात्र जरी काल्पनिक असली तरी आपण ती आपल्या आजू-बाजूला नेहमीच बघितली आहेत असच आपल्याला वाटत असत । आणी "ते..." सुद्धा काही वेगळ नाहिये, पण त्यंच्या इतर लेखानां पेक्षा मी या लेखना मधली पात्र आजू-बाजूला बघितली आहेत अस मला राहून राहून वाटत आलेल आहे। कदाचित तुमच्या पैकी सुद्धा बर्याच जणानी अशी लोक आपल्या आजू बाजूला बघितली असतीलच।
कदाचित गेल्या काही दिवसातला माझ पुण्यातला वास्तव्य मला अस विचार करायला प्रवृत करत असेल पण अशी लोक मी खुप जवलूं बघितलेली आहेत हे मात्र नक्की। असे लोक साधारण पुण्या-मुंबई मध्ये जास्त दिसतात। तुम्हाला वाटत असेल की मी कोकनास्ता बद्दल बोलत आहे पण ह्या लोकांची काही जात- धर्मं किंवा Regional status नसतो। ते फक्त विचित्र आणी विक्षिप्त असतात ।
तुम्ही "दिल चाहता हैं" बघितला असेलच... त्या मध्य सोनाली कुलकर्णीचा जो Boy Friend जसा असतो मी तशा लोकांबद्दल मी बोलतोय। ही लोक इतकी perfect असतात की तुम्हाला तुमचीच लाज वाटायला लागते। असल्या लोकाना कुठे मेहनत करावी लागते हे मला तरी वाटत नाही, कारण ही लोक आधीच एवढी prepared [कशासाठी कुणास ठाउक?] असतात की त्याना वेगळ काही करायची गरजच पडत नाही। त्यामुलेच की काय असले लोक हव त्या क्षेत्रामध्ये यशस्वी होतात आणी नंतर महाराष्ट्र शासन त्यांच्या कामसाठी त्यांचा पुण्यात गौरव समारंभ organise करते। ह्या लोकाना रेलवेचच नाही तर सिनेमा, विमान आणी ST च तिकिट कधीही आणी हव तिथे मिलत। ह्यांचा आवाज नेहमीच गोड आणी मधुर असतो। असल्या लोकाना सरदार बद्दल चे Jokes Offensive वाटतात। असल्या लोकाना पुण्या मध्ये हवातेव्हा हवा तिथे Parking ची जागा मिळते। मला वाटत असल्या लोकाना कधी कुठल्या गोष्टीची खंत नसेलच, ते फक्त insurance च्या पोस्टरमधल्या कुटुम्बासारखे हसरेच असतात।
मला माझ्या आयुष्यात कशाची कमी वाटणार नाही याची कालजी माझी आई-बाबानी जरी घेतली असेल आणी कुठे तरी ते यशस्वी सुद्धा झाले आहेत पण तरीही मला या लोकांचा फार हेवा वाटतो। मला माझ्या आयुष्यातला निदान एक दिवस तरी यांच्यासारख Stress free जगायचा आहे। कदाचित ह्या लोकाना सुद्धा तुम्हा आम्हां सारखेच सुख-दुख असतील पण निदान त्यांच्या कड़े बघून मला माझा आयष्य बदलायला प्रेरणा राहिल।

Decoding the meaning of "Transformation"

I have always wondered that How can Arnold transformed himself from Evil to a caring robot in Terminator II. I can completely sympathies with SRK’s character from Swades when he drinks water on that small railway station, but in his case that happens with him because he go through so much which makes him realize that people in India are living their life in poverty not by choice but by force. But how can a Robot transforms himself from robot that had no mercy for any person transforms into a caring buddy where eventually on the given circumstances he prefers to destroy himself to save the kid and his mom.

My real question was that what it actually takes for someone to change himself from someone to something…?????....Is it the circumstance which teaches you the things you were doing wrongly or some person who tells you where you are making mistakes. And I got all my questions answers when I moved to Pune last month for the IELTS (International English Language Test Systems) classes.

Even though I have never been someone like “Spendthrift” but at the same time I have never been someone who believes in spending money with being conscious either. But after spending a month in Pune I have definitely realize the importance of money. Nowadays my spending nature has surely changed as I have to plan out every single rupee I spent in Pune as I have limited balance and unlimited expenses. Earlier when I used to run out of money I used to ask my parents for money but now they are living 250km away from me so I am living my life completely on my own.

It is just not money spending lessons I have learned in Pune. There are different aspects of thing I have learned here. Like in Pune if you go to restaurant as a single person then you have to share your table with other single person. It is not just sharing table with people I was not comfortable with but the sort of people with I used to share my table too.

Let’s get realistic I am not expecting Britney spears or Matt Damon to have brunch with me but I can at least hope that I will have my brunch with someone with whom I will be able to eat my food ( For which I am going to pay from my own pocket) peacefully.

It was not just the Non-Vegetarian restaurants where people used to eat Chicken and Fishes like Greedy jerk without caring that a vegetarian person is seating on the next chair to him. Even if it is a Vegetarian restaurant the sort of people used to seat along with me were so terrible. I have seen people making noises while having Tea and Coffee..!! (Who does that yaar…!!!). But yet you have to bear all these things because you have no other choice to accept it.
Only through such experience I have learned a very important lesson in my life which is that be it Restaurant or real life, if you are living your life as a single person then these experiences are bound to happen with you where you will come across with such personalities with you may not be comfortable with or people you will find impossible to spend your time but you have to bear it to move ahead in your life.

You know before coming to Pune I had read or heard about Pune and Punekar’s whimsical nature that I was little conscious about my decision, but to be very honest I have not yet come across with such person who will be capricious by nature. As a matter of fact I found Punekar very helpful and caring too.

Factors like these and many others have forced me to change into a better person but due to the length restriction I am stopping here for now. I know that many of you will feel that Pune City has played very little role in changing me as many students from Vidarbha and Marathwada might have experience these incidence even in Cities like Aurangabad and in Nashik too…!!! But for me Pune has played pivotal role in changing me as no other city has been successful in changing me…!!

Chalo then I know I can write a series of books based on Pune City and its Nature, but for now I don’t have that much time nor experience with me to do that. So bye for now and please let me know what do you feel about my blog. Thank you and Have a nice day…!!!!!!

मी लेखक होऊ शकतो का....??? ---- १

गेल्या काही दिवसांपासून मी जरासा confused झालो आहे आणी त्याला बरीच कारण आहेत जी मला अस विचार करण्यास प्रवृत करत आहेत। मध्ये माझ्या भावाने श्रीनिवास ठाणेदार यांचे " हीच श्री ची इच्छा" हे पुस्तक मला वाचायला दील होता। पुस्तकाबद्दल बोलायचा झाल तर पुस्तक अप्रतिम आहे आणी त्यातले प्रसंग आणी संगंयाची भाषा ही सुद्धा अतिशय साधी सोपी आणी सरळ होती। त्या मध्ये न भाषे ची काही करामत होती ना कुठल्या वाक्यांची। त्यातल्या एका प्रसंगा मध्ये ठाणेदार सांगतात की america मध्ये ५ वर्ष राहून जेव्हा परत येतात तेव्हा घरी आल्यावर त्याना त्यांची मात्रूभाषा जी की मराठी होती, ती सुद्धा बोलताना अडचन येत होती। तर अस माणुस जो आपल्या भाषेला काही वर्ष परदेशात राहिल्या मुले विसरु शकतो तो असे पुस्तक लिहू शकतो या गोष्टी वर निदान माझा तरी विश्वास बसत नाही। आणी त्यामुले मी वर अस म्हणालो की मी खुप confused आहे।
मराठी साहित्य बद्दल मी काही बोलना योग्य नाही कारण माझ स्वतःचा मराठी फार काही चांगला नाहिये, खर बघता मराठी साहित्य बद्दल माहीती नसन हे एवढच कारण मला मराठी बद्दल judgemental होण्यापासून रोखण्यास पुरेसा आहे का...?? मला तस वाटत नाही, माझ्या मताप्रमाणे मला सुद्धा मराठी साहित्य बद्दल बोलण्याचा तेवढाच अधिकार आहे जितका इतर लेखकाना आहे। या वर्षी फरवरी महिन्या मध्ये जागतिक मराठी साहित्य सम्मलेन US मध्ये आयोजित केला गेला होता। या आयोजनाला महाराष्ट्रियन लेखकानी काही फार उत्स्फूर्त प्रतिसाद दिला नाही आणी त्या साथी त्यांची वेगळी कारण असतील पण मला खुप बार वाटला हे बघून की finally आपला साहित्य हे international stage वर जातय आणी याच सम्मेलन मध्ये श्री ठाणेदार हे फक्त उपस्थितच नव्हते तर त्याना मुख्यमंचावर बसवण्यात आले होते आणी इथे माझा आत्मविश्वास वाढला हे बघून की एक व्यावसायिक माणूस लेखकांच्या oscar समजल्या जाणार्या कार्यक्रमा मध्ये नुसता उपस्थित्च नव्हता तर त्याने तो कार्यक्रम हा मुख्य अतिथिचा मान मिलवला।
विचार जो माझ्या मना मध्ये जो चालू आहे तो म्हणजे नेमका लेखक म्हणुन मान मिलावन्या साठी नेमक्या कुठल्या गोष्टी स्वाभाव मध्ये असना आवश्यक असता। मला साहित्या बद्दल नसलेल्या माहीती अनेक गोष्टी जवाबदार आहेत। एक म्हणजे अती शुद्ध मराठी भाषेचा अवलंब जो जुन्या साहित्या मध्ये व्हायचा तो मला पुस्तक अथवा ग्रंथ वाचन्या पासून परावृत करायचा आणी खरा सांगायचा तर तो मला अजुनही करतो। माझा मराठी भाषेच्या वापर बद्दल विरोध नाहिये पण वेळे प्रमाणे मराठी लेखकानी त्यांची भाषा सुद्धा बदलायला हवी होती परन्तु ते तस करण्यास तयार नव्हते आणी इथुनच मराठी साहित्य आणी तरुण पीढी या मधला अन्तर हलू हलू वधु लागला। आज आपल्या आजू बाजु राहणार्या मित्रं पैकी अथवा आपल्या नातेवैका पैकी किती जणानी "श्रीमान योगी" वाचला असेल......????? सरासरी काढायची ठरवली तर जास्तीत जास्त ५०%, किंबहुना त्यापेक्षा कमी लोकानी ते अथवा इतर मोठे व् इतर महत्वाचे मराठी ग्रंथ वाचले असतील।
एक single mom तिच्या मुलाला घेउन england च्या ट्यूब मध्ये फिरत असताना एक पात्र लिहते आणी ते पात्र नंतर इतिहास घडवतो। मी but ofcourse Harry potter आणी ते पात्र तयार करणार्या British author J. K. Rowling बद्दल म्हणतोय। त्या बाईने असा काय फार वेगला लिहला नव्हता पण तिच्या लेखन मध्ये ती पकड़ होती जी कुठला ही वाचक पुस्तक वाचताना अपेक्षित करतो।
एकदा एका माणसाने प्रसिद्ध चित्रपट दिग्दर्शक Martin Scorsese याना असा प्रश्न विचारला होता की तुम्हाला कोणत्या प्रकारचे चित्रपट बनवायला आवडतात...???.... त्यावर त्यांचा उत्तर असा होता की मला असे चित्रपट बनवायला आवडतात जे प्रेक्षक माझ्या कडून बिल्कुल अपेक्षित करत नाही..... याचा इथे संदार्भा द्यायचा झाला तर मराठी साहित्य मध्ये जुने काही मोजके लेखक सोडले तर almost सगल्या लेखकांच लेखन हे मोठ्या प्रमाणावर predictable होता।

मी ग्रामीण विषयाचा महत्व टाळत नाहिये अथवा त्यांच्या मुद्याच्या existance वर सुद्धा मला शंका नाहिये ग्रामीण भगा मधील परिस्थिति अतिशय दयनीय आहे अथवा कालजी करण्या सारखी आहे पण याचा अर्थ तेथील कोणीही नमूना उठून तेथील परिस्थी बद्दल पुस्तका वर पुस्तक लिहिल तर त्या कथे मधील नाविन्य तर संपताच पण त्या पात्रा बद्दल वाचकांची म्हणजेच लोकांची असलेली sympathi सुद्धा संपते।

मराठी चित्रपट आणी मी - ०१

आज पर्यंत मराठी चित्रपटांचा सगळ्यात मोठा critic कोणी झाला असेल तर तो मी आहे हे सांगायला माझी काहीच हरकत नाहीये। माझे आणी माझ्या मोठ्या भावाचे अनेक विषयान वरून शाब्दिक भांडण झाले आहे ( आणी कधी कधी खरे खरे सुद्धा...) पण जेव्हा केंव्हा आमचा मराठी चित्रपट वरून वाद झाले आहे तेव्हा मी विरोधाची भूमिका घेतलेली आहे। त्याचे नेहमी हेच मत असायचे की आपण आपल्या सिनेमा बद्दल आदर ठेवायला हवा, आणी माझी नेहमीच हीच भूमिका असायची की आदर ठेवणे हे नेहमीच गरजेचे नाहीये।

माझा हे स्पष्ट मत आहे की माणुस चित्रपट हा मनोरंजनासाठी बघत असतो त्यात त्याला संस्कृतिशी काही घेणेदेणे नसते , कारण मी जेव्हा माजिद मजीदी यांचा children's of heaven हा iranian cinema बघतो तेव्हा माझ्या मराठी बाणा कुठे कमी होतोय अस बिल्कुल वाटत नाही, मला ईरानी भाषा येत सुद्धा नाही पण तरीही जेव्हा मी तो सिनेमा subtitles सोबत बघतो तेव्हा मला त्या दोघा बहिण-भाव बद्दल कीव सुद्धा येते आणी त्यांच्या बद्दल कुतूहल सुद्धा वाटत।

शालेय शिक्षण हे मराठी मध्यमातुन झाल्या मुले माझा वयाच्या 9 -10 वयापर्यंत English movies मला बिल्कुल समजत नसायच्या मला आमचा मोठा चुलत भाऊ English movies dubbed असतील तरच दाखवायला घेउन जायचा, if he had shown us any English movie in the original language then it would have been impossible for me to understand a single word the protagonist or the other character in the movie are saying , मला अजुन आठवतय माझा आते भाऊ मुंबई मध्ये रहत असताना आम्हा सगल्या मुलाना Sylvester Stallone चा Day light दाखवायला घेउन गेला होता आणी besides Stallone त्या सिनेमा मध्ये काहीच समजन्या सारखे काही नव्हता आणी eventually मी मुंबई मधल्या cinema hall मध्ये A.C ची हवा खात झोप काढली होती, पण सोबतच मला हे सांगायचा आहे की की भाषा समजली नाही म्हणुन मी झोपायचो अस सुद्धा बिल्कुल नव्हता । माझ्या लहानपणी आलेले Hollywood चे children movies ज्या होत्या त्यांपैकी Baby's day out आणी Home alone series च्या movies मी इंग्लिश मध्ये असून सुद्धा अनेक वेळा बघितल्या होत्या।


मुद्दा जो मला इथे हा सांगायचा आहे की चित्रपट हा फक्त मनोरंजनासाठीच असतो त्या व्यतिरिक्त त्याचा दूसरा काही कारण नसता । आपली संस्कृतिच जतन करण्यासाठीच मराठी माणसाने मराठी चित्रपट बघायलाच पाहिजे अस काही धोरण असतील तर ती पूर्णतह चुकीची आहे आणी माझा त्याला आजही विरोध आहे, but at the same time गेल्या काही वर्षां पासून माझ मराठी चित्रपट बद्दलच मत बदलत चालला आहे आणी त्या साठी मी आज बघितलेला " मी शिवाजी राजे भोसले बोलतोय" हा आणी "वलू" हे दोन मराठी चित्रापट माझ मत परिवर्तन करण्यास कारनिभुत आहेत आहेत जे मला immensely आवडले आहेत

नुसता चित्रपटाचा budget वाढले की चित्रपट सुधारतात असा काही नियम नाही , आणी सध्याचे इतर मराठी चित्रपट जे मी अशात पाहिले ते नुसतेच मोठ्या budget चे होते पण literally फालतू होते, Movies like Checkmate, मुक्काम पोस्ट london आणी जत्रा इ. हे चित्रपट TV वर सुद्धा पाहण्याच्या लायकीचे नव्हते।

Revolution is must…!!!!

ज्या प्रकारे कुठल्याही पोलिसांच्या news मध्ये सुरुवातीला नुसता घडलेला प्रकार असतो आणी नंतर त्याचा तपशील असतो माझा आजचा blog सुद्धा बर्यापैकी तसाच आहे फरक फक्त घडलेल्या प्रकारचा आहे जो तुमच्या अपेक्षे इतका थरारक नाहीये।

तर झाल अस की मी साध्य 3rd year ला असल्यामुले मी माझ्या post graduation ची तयारी जून पासुनाच सुरु केली होती। MBA च्या entrance exam साठी औरंगाबाद मध्ये P.T Education मध्ये क्लास लावला होता। आणि ज्ञानी कोणी MBA केला असेल किंवा करत असेल तर त्याला हे माहितीच असेल की अश्या exam मध्ये इतर सगल्या विषयान सोबत इंग्लिश ची सुद्धा चांगलीच तयारी करावी लागते। I have done my entire school education in Marathi medium so there was no way that I could ever have speak the English language as the convent student. तर त्यामुले english नुसता लिहता येन पुरेस नास्ता तर तुम्हाला तुमचा शब्द संग्रह सुद्धा वाढवावा लागतो। तर त्याच्या तयारी साठी मुल सरळ दिवसाला १० शब्द पाठ करतात सोबतच english news पेपर आणि इंग्लिश magazines लावतात त्या बरोबरच english news channels बघणे आणि movies or novels वाचणे अशा अनेक गोष्टी करतात जेणे करून त्याना english भाषा कशी बोलतात आणि day 2 day life मध्ये तिचा कसा वापर केला पाहिजे याचा अंदाज़ येतो।
मी या मधल्या सगळ्या गोष्टी केल्या english पेपर लावला, magazines subscribe केले आणि बातम्या साथी मराठी अथवा हिन्दी च्या ऐवजी english news channels बघायला लागलो। सुरुवातीला थोड़ा समजायचा आणि थोड़ा डोक्या वरुण जायचा पण gradually समजायला लागल की नेमक काय बोलल जात। सोबतच India Today, Sportstar आणि Overdrive सारखे magazines subscribe केले होते ज्यामुले मला ३ magazines मधून politics, sports आणि Auto industery बद्दल अनेक गोष्टी समजायला लागल्या। जे magazines मी फक्त Photos साठी purchase करायचो (इथे मी Overdrive ya Auto industery शी releated news देणार्या magazine बद्दल बोलतोय...!!!....सांगितलेला बर असता...) त्या आणि इतर लावलेल्या magazines मुले मला आमच्या क्लास मध्ये होणार्या presentation मध्ये खुप फायदा व्ह्याला लागला। Actually, अशा magazines मधून येणारी माहीती फार exclusive असते अस काही नाही पण इतर students असे magazines फार rarely check करतात त्यामुले presentation मध्ये impression झाड़ता येत आणि आपला शब्द संग्रह वाढ करायचा उद्दिष्ट ही साध्य होत। त्यामुले मी या extra मिलनारी माहीती मी कधीच miss करत नव्हतो।

पण काही दिवसानी वेळेवर येणारे magazines वेळेवर मिलेनासे झाले कधी २ weeks तर कधी ३ weeks उशीर व्हायला लागला। Magazines वाल्याना विचारले असता ते म्हणाले की त्यांच्या कडून कुठलाच problem नव्हता कारण ते नेहमी प्रमाणे वेळेवर पोस्ट करत होते। मग काही कारणामुले पोस्टात गेलो होतो तेव्हा असे समजले की आमच्या area चे पोस्टमन retired झाले होते आणि दुसर्या विभाग मध्ये काम करणार्या पोस्टमनवर आमचे mails deliver करण्याचा काम होता पण त्याना स्वतःच्या area मधले एवढे mails असायचे की त्याना आमचे mails deliver karayla delay व्हायचा। आता कुठल्याही २०- २५ वर्षाच्या मुलाला मी अस सांगितला तर तो म्हणेल की अशा situation मध्ये post office वाल्यानी त्या रिकाम्या जागेसाठी भरती करून द्यायला पाहिजे होती । पण परिस्थिति आपण समजतो त्या च्या हुन कित्येक पटीने serious आहे ।

तुमच्यापैकी फार थोड्या लोकाना माहीती असेल की नाही हे मला माहीती नाही पण माहीती नसेल तर सांगतो की central government नी पोस्ट ऑफिस मधील recruitment थाम्बवली आहे.Problem असा आहे की post office हे सरकार साठी बाकि काही नसून फक्त नुकसान देही ठरायला लागला आहे आणी कुठलाही department loss मध्ये चालतय म्हणुन ते बंद करना आपल्याला वाटत तितका सोपा नाहीये . Post office वर अशी वेळ यायला अनेक करना आहेत त्यातला मुख्य कारन म्हणजे इतक्या वर्षां मध्ये सरकारनी जितका लक्ष इतर departments वर ठेवला त्या पक्ष आधिक दुर्लक्ष सरकारने पोस्ट ऑफिस कड़े केला। परिणामी पोस्ट ऑफिस मध्ये काही मोजके बदल सोडल्यास पोस्ट ऑफिस हे जसेच्या तस् राहिला।वास्तविक पाहता पोस्ट ऑफिस ला चालना मिळावी म्हणुन सरकार खुप काही करून शक्ल असता । पण हव तितका लक्ष दिल गेला नाही आणी आज अशी वेळ आली आहे की सरकारला हे ओझ इच्छा नसतानाही बघवा लागतय।

पोस्ट ऑफिसच्या या परिस्थितिला सरकारच नाही तर अनेक natural आणी unnatural कारण responsible आहेत . पूर्वी इतका post office न चालण्यासाठी टेलिफोनेच्या वापरा मध्ये आलेली वाढ कारनिभुत ठरवता येइल। जो काही परिस्थी मध्ये पोस्ट ऑफिस पेक्षा फास्टच नाही तर स्वस्त सुद्धा आहे।फक्त telephone किंवा cellular phones ला blame करण जरा चुकीचा ठरेल, कारण प्रत्येकवेळी फक्त telephone वरुनच काम होतात असही नाहीये। आजही official transaction on paper होतात त्यामुलेच अशाच private companies मुले भारतामध्ये एवढी मोठी कधी नवे ती courier ची industry उभी आहे।

Post office मधला सगळ्यात मोठा drawback आहे तो त्यांचे पोस्ट deliver व्हायला लागणारा वेळ . पूर्वीचे लोक थोड़े निवांत असायचे आणी पूर्वी आज सारखे टेलीफोन गावोगावी नव्हते त्यामुले पत्र पथ्व्न्य खेरीज लोकाना काही पर्याय नवता त्यामुले पाठवलेली पत्र मिलन्याशी त्याना कारण असायचा त्यामुले पत्र उशिरा मिळाला तरी चालेल असही लोकांची भूमिका असल्याने post office च्या आलशी वृतिला तेव्हा पासूनच खतपाणी मिलायला सुरुवात झाली। असल्या अलशीपाना मुले पाठवलेली पत्र कधी उशिरा जायची तर कधी कधी पाठवलेल्या पत्रा आधी माणुसच destination ला पोहचायचा । Post office च्या attitude मध्ये improvement झाली आहे असा कोणीही आजही ठामपणे म्हणु शकणार नाही .


पूर्वी मोठ्या शहरानमध्ये राहून नोकरी करणारे लोक आपल्या गावी पैसे पोस्टाद्वारे पाठवायचे पण आजच्या आधुनिक युगामध्ये जिथे पूर्ण देशातल्या बैंक्स interconnected झाल्या आहेत तेव्हा काही तुरलक banks सोडल्यातर उरलेल्या सगल्या बैंक्स अप्ल्यला हव्या त्या ठिकाणी पैसे मोफत deposit करण्याची सोय उपलब्ध करून देतात। त्यामुले post office च्या हातातून काही income मिलाव्न्याची जी थोडी फार संधि होती ती सुद्धा आता गेली आहे। आणी जरी आपण म्हटला की सगल्या बैंक्स थोडी पूर्ण देशातल्या सगल्या खेड्यामध्ये आहे तर आज नही तर उद्या त्या सगळीकड़े होतील आणी तसाही पोस्ट ऑफिस तरी कुठे देशामध्ये सगलीकडे आहेत।

आज आपल्या देशाला पोस्ट ऑफिसची बिल्कुल गरज नाही अशीही परिस्थिति नाही किंवा येत्या काही वर्षात तशी परिस्थति होइल अशी अपेक्षा किंवा शक्यता तरी नाहीये। आज सुद्धा आपल्या देशात असे अनेक छोटे छोटे गाव आहेत जिथे phone सोडा साधी electricity सुद्धा नाहीये । अशा भागांसाठी post office खुप
महत्वाची भूमिका पर पाडत. पण आशय गावन मध्ये पोस्ट ऑफिस ठेवना सरकारला किती दिवस परवडेल कारण अशा गवां मधून जितका पोस्टाची मिलकत असेल त्याच्या हुन जास्त त्यांचा खर्च असेल. त्यामुले कुठेना कुठे कधीना कधी post office वर saturation ची वेळ येणार हे मात्र नक्की।

मग यावर उपाय तरी काय असाही प्रश्न निर्माण होतो. तर यावर उपाय आहे ज्यमुले सरकार पोस्ट ऑफिस फक्त तिक्वुच शकणार नही तर त्यावर त्याना उत्पन्न सुद्धा मिळू शकता. त्यातला मुख्य उपाय म्हणजे private sector मधल्या सगल्या companies असो वा banks त्याना पोस्तानेच पत्रव्यवहार करावा लागेल अशी सकती करावी। मला माहीती आहे की माझे उपाय जरा जाचक वाटत असतील पण त्याचे फायदे अनेक आहेत मला हे सुद्धा मान्य आहे की माझे उपाय हे व्यावसयिकिकरनाच्या विरोधातले वाटत असतील पण आज जय प्रकारचा मंदी च वातावरण आहे अणि आज जर आपण सरकार कडून काही मदतिची अपेक्षा करत असू तर सरकार कड़े त्यासाठी funds जमा अस्न आवश्यक आहे। आणी सरकार टेंडर काढून मोठ्या शहरान मध्ये पोस्ट्स deliver करण्या च काम allot करून शकत जय मधून मोठ्या प्रमाणावर रोजगार उपलब्ध होऊ शकतो

माझ्या जवळ असलेली माहीती कदाचित चुकीची सुद्धा असू शकते पण माझ्या माहीती नुसार Switzerland मध्ये banks ना inter banking ट्रांजेक्शन करण्यासाठी लागलेली सगळी system post office ची असते म्हणजे एक प्रकारे post office ची permission च घ्यावी लागते । त्याच धर्तीवर आपल्याकड़े तशी यंत्रणा post office ने हातालता आली तर सरकारला संपूर्ण banking sector वर नजर ठेवता येइल । पण या सग्ल्याँ साठी मोठ्या प्रमाणावर पोस्ट ऑफिस मध्ये बदल घडवून आणावे लागतील पण तसा झाल्यास फायदा सुद्धा आपल्यालाच होणार आहे। त्यामुले सरकार ने या बद्दल विचार करायला काहीच हरकत नाहीय।

केवल माझे magazines वेळेवर येत नाही म्हणुन माझ्या मनात पोस्ट ऑफिसच्या लोकांबद्दल soft corner आहे असा तूमचा समाज होना सहाजिकच आहे। पण या मुले किती तरी प्रमाणावर नोकर्या वाढतील आणी सरकारच यातून कितीतरी मोठ्या प्रमाणावर उत्पन सुद्धा वाढेल। अशा परिस्थिति मध्ये असा प्रश्न निर्माण होतो की what about the courier companies...????......How to keep those people's job alive...??????....Then government can allot such companies postoffice's work in metro cities on BOT basis where government will enough money from such companies and these companies will not loose their business.

So guys here as usual I m ending my article here. So please tell what u feel about it. Bye for now. C u at next article.

कोकण प्रवास -- 01

Blogging ला सुरुवात करुन बरेच दिवस झाले आहेत. आणी सुरुवातीचे माझे सुरुवातीचे post ला खुप छान response मिळाला पण जेव्हा ते पोस्टस मी आईला दाखविले तेव्हा तिची reaction जरा विचित्र होती. Actually मी तिला या बद्दल blame करणार नाही करणार कारण माझे सुरुवातीचे सगले पोस्ट्स सगले इंग्लिश मधून होते आणी माझ्या आईचा इंग्लिश जरा ख़राब आहे म्हणजे तिला वाचता येते अणि समजता सुद्धा पण ज्या प्रकारची भाषा मी त्या पोस्ट्स मध्ये वापरली होती ती समजन जरा अवघडच होत. त्यामुले कुठे तरी भाषा पोस्ट्स समज्न्याच्या आड़ येत आहे याची मला जाणीव jhaali। या वर्षी २६ जानेवारी सोबत रविवार ला जोडून आल्या मुले बर्याच दिवसानी आई-बाबा अणि नचिकेत दादा यानी कुठेतरी बाहर जायचा ठरवल. ऐन वेळी सगळा ठरल्या मुले कुठे reservation मिळेल त्यावरून ठरवू अस ठरला आणी मुरुड या दापोली जवळ असलेल्या छोट्या पण सुरेख समुद्र किनारा असलेल्या गावात जायचा ठरला.
कोकणात माझी काही पहिली trip नसल्याने मला एकंदर कोकण कसा आहे या बद्दल बर्या पैकी माहीती होती. पण या वेळी कोकण जसा मी अनुभवला तसा कदाचितच अनुभवायला मिळाला असता. तुमच्या पैकी काहींना जरा मुरुड हरनैई ची माहीती नसेल पण जर सांगायचा झाल तर मुरुड हे गाव तालुका इतपत ही मोठ नाहीये. त्या मुले विजेचे भारनियमन आणी इतर प्रशासकीय अडचणी etc. या सगल्या गोष्टी ग्राह्य धरायला पाहिजे हे काही वेगला सांगायची गरज नाही.
आम्ही गावात पोहचलो तेव्हा संध्याकाळ झाली होती.अंधार पडला होता. पुण्या पासून मुरुड हे गाव साधारण २२५-३०km आहे त्या मुले ४-५ तासाच्या प्रवासानंतर थकवा येणे obvious च आहे आणी झाले ही तसेच त्या मुले जेवायचे आणी सरल झोपयच हे मी स्वनियुक्त leader होउन declare केल. माझा भाऊ नचिकेत हा इथे आधी त्याच्या मित्रां सोबत येउन गेल्या मुले होटेल शोध तसा अवघड नव्हता. पण त्याने जोशी नावाच्या एका कुटुम्बा कड़े जेवण केल होत आणी त्याला ते आवडला ही होत. त्यामुले आधीच थकलेले असल्या मुले आम्ही त्याला विरोध केला नाही आणी निमूट पणे गेलो. मला इतरांचा माहीती नाही पण मला स्वतःला अनोलखी लोकान कड़े जेवायला जान थोड inappropriate वाटत भलेही आम्ही त्या बद्दल त्यांना पैसे देणार होतो पण तरीही कोणाच्या घरी जाउन घरगुती प्रकारचा जेवण करना थोडासा मला खटकत होत पण प्रवास मुले आलेला थकवा आणी त्या मुले लागलेली भूक मला माझे morals मला विसरन्यास भाग पाडत होते।
कोकनात्ल्या लोकान बद्दल नातेवैक, मित्र आणि साहित्या मधून एवढा ऐकण्यात आणि वाचण्यात आल्या मुले त्यांची एक ठराविक प्रतिमा माझ्या मनात कोरली गेली होती, की ते लोक व्यवहारी असतात किंवा ते लोक खुप अलषी असतात अणि इतर त्यांचे स्वाभाविक गुणधर्मं माझ्या मनात त्यांच्या घरी जाताना होते।
जोशी यांचे घर माझ्या अपेक्षे प्रमाणेच होते जरा जुनाट अणि typical कोकणातले होते। घराच्या बाजूला एक गोठा होता। आणि गोठा म्हटला की त्याचे दोन त्रास असतात एक म्हणजे त्यातले जनावर हम्बरून आपण बाजूला आहोत याची जाणीव करून देतात तसेच दूसरा त्रास म्हणजे गोठ्या मधून खुप वास येत असतो आणि जोशिंचा गोठा काही exceptional नव्ह्त।